தெரேசாள் 34 வயதை உடைய ஒரு குடும்ப பெண். அவள் கணவன் நல்ல வேலை பினான்சியராய் வேலை செய்கிறான். அவர்களுக்கு ஒரு மகன் இரண்டு வயது ஒரு மகள் இருக்கிறாள். அவள் கணவன் தெரெசாவுக்கு எந்த குறையும் வெய்த்து இல்லை. ஆனால் சுகத்தில் குறை வைத்தான் அதுதான் அவளுக்கு இருக்கும் ஒரே கவலை . அவன் வேலை வேலைனு சுத்துவான் வீட்டில் இருக்கமாட்டான் தெரேசா ஒரு அழகான தமிழ் பெண். நல்ல எலும்பிச்சம் பழ நிறம். கண்டிப்பாக ரோட்டில் ஆண்களை சுண்டி இழுக்கும் வ்னப்பன தொற்றம் உடையவள். சதைகள் அங்கும் இங்குமாய் சிறுது அதிகமாகவே இருக்கும். அனால் ஆண்களை கண்டால் கொஞ்சம் தள்ளி செல்வாள் இவள் இந்த புது வீட்டில் அவள் மகன் மகளுடன் இருக்கிறாள். இனிமேல் கதையெய் தெரேசா சொல்வாள்.
கொரோனா என்பதால் பள்ளிகளுக்கு விடுமுறை இவள் ஆங்கில ஆசிரியை விடுமுறை என்பதால் அன்று வெள்ளிகிழமை வீடுகளை சுத்தம் செய்துவிட்டு தன் பிள்ளை களுக்கு காலை உண்ணவு சமைத்து விட்டு. என் கணவர் வேலை விசயமாக கேரளா சென்றார். வர இன்னும் 6 நாட்கள் ஆகும். அந்த நினைப்போடு பெருமுச்சு விட்டு ஹல்லில் சொப்ஹவில் சாய்ந்தேன். வெயிலின் தாக்கம் அதிகமாகவே இருந்தது. அப்போது மணி 1 இருக்கும் யாரோ வெளியில் குபிடுவது போல தெரிந்தது.
யார் என்று பொய் பார்தேன். சுமார் இருபது வையதுடைய பைய்யன் ஒருவன் நின்று கொண்டு இருந்தான். எங்கள் ஊர் பையன் தான் என்னிடம் படித்தவன் தான் என்ன வேண்டும் என்று கேட்டேன். அவன் தண்ணீர் வேண்டும் என்றான். கொடுத்தேன் போய் விட்டான் நான் என் வேலைகளை செய்ய ஆரம்பிதேன். மறு நாள் திரும்பவும் வந்தான் தண்ணீர் கேட்டான் கொடுதேன். தினமும் வருவான் வீட்டுக்கு தேவையான உதவி செய்வான் கல்லூரி ஆங்கில பாடம் கஷ்டமாக இருப்பதாக சொன்னான் நானும் கற்று கொடுதேன். ஒரு நாள் அவன் எப்பொழுதும் போல வந்தான்.
நான் சமைக்கவில்லை அன்று. என்னக்கு குளிர் ஜுரம் நல்ல காய்ச்சல். ஹல்லில் படுத்து இருந்தேன். வந்து கதவை தட்டினான். கதவை தொறந்து. அவன் என்ன ஆயிற்று என்று கேட்டான். உடம்பு சுகமில்லை என்றேன். அவன் கவலையோடு என்னை பார்த்து டாக்டர் வீற்றுக்கு செல்லாம என்றான். “பாராவா இல்லை நான் வீட்டில் உள்ள மருந்து போட்டுக்கொண்டேன்” என்று சொல்லி அனுபிவிடேன். மறுநாள் வந்தான் அதே நிலைமையில் தான் இருந்தேன்.
அவன் மனம் தாங்கவில்லை கண்டிப்பாக இன்று டாக்டர் இடம் செல்லலாம் என்றன். நான் மௌனமாக இருந்தேன். சிறுது நேரத்துக்கு பிறகு ஆட்டோ பிடிக்க சொன்னேன். அவன் சந்தோசமாக சரி என்று சொல்லி சென்றவன். சில நொடிகளிலே திரும்பினான். என்ன ஆயிற்று என்று கேட்டேன். ஆட்டோ எதுவும் இங்கு இல்லை என்றான். அது உண்மை தன அவளவு சாதரணமாக இங்கு ஆட்டோ கெடைக்காது. இங்கு வீடுகள் கம்மி. சென்னயில் இருந்து 20 km தள்ளி இருபதால் இங்கு ஆட்டோ வருவது கடினம். உன்னக்கு வேல்லைகு டைம் ஆகுது இல்ல நீ போ என்றேன்.
அவன் என்னை பார்த்து இந்த வண்டி ஓடுமா என்று பைக் பார்த்து கேட்டான். நான் எதற்கு என்று கேட்டேன்.நான் உங்களை பய்கில் குட்டிட்டு போறேன் என்றான். இவனுக்கு என்ன துணிச்சல் இருந்தால் பைக்கில் குபிட்டு போறேன்னு சொல்லுவான். நம்ம இவனுக்கு ரொம்ப எடம் கொடுதுடேனொன்னு நெனச்சேன். மருபட்யும் அவன் உங்களுக்கு ஓகே தானே இல்லன பரவில்லை. ஏனென்றால் பைக்கில் சீக்கிரமே போய் வரலாம்னு சொன்னான். நான் சிறிது நேரம் யோசித்தேன். என் ஊடல் நிலை சரி இல்லை தான். தவிர இவனை பற்றி தெரியும் என்பதால் ஆபத்துக்கு பவம் இல்லை என்று ஓகே சொன்னேன். சொன்னது தான் தாமதம் சாவி எடுத்து வர சொல்லி கேட்டான். இருந்தாலும் யோசித்து இருக்கலாமோன்னு நெனசிகிடே சாவியே அவனிடம் கொடுதேன். 2 அடியில் ஸ்டார்ட் பண்ணிட்டான்.
நானும் saree இல் வந்தேன். என்னை அவன் ஒரு நோட்டம் விட்டான் பிறகு வண்டியில் ஏறசொண்ணன். அபொழுது நான்எப்படி ஒட்கார வேண்டும் என்று யோசிதேன். இரண்டு கால் போடு ஒட்கார இவன் என் கணவன் இல்லை. ஒரு பக்கமாக தான் ஏறி ஒட்கர்தேன். மெல்ல வாண்டி சென்றது. என் விட்டை சுத்தி எந்த ரோடும் சரி இல்லை. பள்ளம் மேடாக இருந்தது. அதனால் என் ஒரு பக்க மோளை அவனை அவபோது ஓரசியது. என்னக்கு இது சற்றும் பிடிக்கவில்லை. அனால் அவன் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அதலால் நான் சற்று என் விருப்பு வெறுப்பை அடக்கி கொண்டேன். hospital வந்து சேர்ந்தோம். அங்கு வாசலில் நின்ருருந்த ஒருவரிடம் ஜெனரல் வார்டு டாக்டர் எங்கு என்று விசாரித்தேன். முதல் மடி என்றார்கள் இவனும் கூடவே வந்தான். படி ஏறும்பொழுது என் கால் தவறி கிழே விழபோக அவன் என் இடுப்பை சுற்றி வளைத்து தங்கி பிடித்தான்.
என்னால் எதையும் யோசிக்கமுடியவில்லை சற்று நேரம். பின்பு பார்த்தல் அவன் கை வளைத்து என் தொப்புள் வரை விரல்கள் வந்து அழுத்தி கொண்டு இருந்தது. ஒரு நிமிடம் என் ஊடல் சிலிர்த்தது. மறு கணமே பரவா இல்லை என்று தானாக அவன் கையே தட்டி விட்டேன். அவன் பயந்தவாறு கையே எடுத்துகொண்டான். டாக்டரை பார்த்துவிட்டு திரும்பி வண்டியில் எரிஒட்கர்ந்தொம். என்னக்கு சற்று தலை சுற்றுவது போல் இருந்தது. வண்டியே நிறுத்த சொன்னேன். நிறுத்து என்னவென்று கேட்டான் தலை சுற்றுகிறது என்று சொன்னேன். வீட்டிற்கு போய் மருந்து சாபிட்டால் சரியாகிடும் கொஞ்சம் பொருது கொள்ளுங்கள் என்று கூறினான். அனால் என்னால் துளிகுட ஒட்கார முடியலை. அபொழுது அவன் சொன்னதை கேட்டு நான் சற்று அவனை முறைத்தேன். அவன் குரியது இரண்டு பக்கம் கால் போட்டு என் மேல் சாய்ந்து கொள்ளுங்கள் என்றான். என் பூருவங்களை பார்த்து பயந்தே போனான்.
கண்களால் அவனை சாடினேன். மெல்ல சரி என்னதான் செய்யலாம் நீங்களே சொல்லுங்க என்றான். அவன் கொடுத்த ஐடியாவை யோசிதேன். எனக்கு நினைத்தாலே வேர்த்தது. அனால் வேறு வழி இல்லை. திரும்பி போய் பயன் இல்லை. சரி நீ சொன்னது போலவே செய்யலாம் என்று வண்டியில் இரண்டு கால் போட்டு ஓட்கர்தேன். மெல்லாம போ தம்பி என்று சொல்ல தலை ஆட்டினான். அவன் முகத்தை கண்ணாடி வழி பார்த்து எதாவுது தெரிகிறதா என்று பார்தேன். பால் வடியும் முகம் போல் வைத்துகொண்டு மெல்லமாக வண்டியே செளுதிகொண்டு இருந்தான். அனால் இம்முறை என்னால் வண்டியின் லேசான குளுன்களுக்கு ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை. என் முலைகள் அவ்வ பொழுது அவனை லேசாக வருடியது. இது என்னடா கடவுளே சோதனை என்று என்னை நானே திட்டி கொண்டேன்.
மறுபடியும் எந்த வித முக பாவங்கள் இல்லாமல். வண்டியே செலுத்தினான். விடு நெருங்கியது என்னக்கு சற்று ஆறுதலாய் இருந்தது. அப்பொழுது விட்டின் திருப்பத்தில் திடீர் என்று ஒரு சைக்கிள் எங்கள் முன் வந்தது. இவன் அடித்த பிரேக்கில் என் முலைகள் அவன் முதுகில் குத்திக்கொண்டு திரும்பியது. நான் அயோ என்று பதைற்றதில் அலறினேன். sudden ப்ரகேகுகாக இல்லை. என் இரு முலைகள் இப்படி யாரோ ஒருவனை குத்திட்டு வந்ததை எண்ணி நான் சிறுது நேரம் அந்த சைக்கிள் கரனை திட்டிகொண்டு இருந்தேன் . இவனோ என்ன ஆச்சு அடிபட்டத என்று கேட்க. ஒன்றும் இல்லை நீ போ என்றேன். அந்த நிலையில் இதை பற்றி ரொம்பவும் யோசிக்கமுடியவில்லை. விட்டிற்கு வந்ததும் அவன் வேளைக்கு அவசரமாக ஓடினான். நான் விட்டின் கதவை அடைத்து ஹல்லில் ஓட்கர்ந்தேன்.
கடந்த 1 மணி நேரம் நடந்தது என் நெஞ்சை பதை பதைத்தது. ஆனால் அவனை குற்றம் சொல்லவே முடியாது. Hospital மடி படியில் அவன் எதேற்சியாக தான் கை விட்டு பிடித்தான். மற்றும் ரோட்டில் அந்த சைக்கிள்காரன் செய்த தப்பினால் தான் sudden பிரகே அடிதான். எல்லா ஆண்களை போல இவனை நினைத்தது தப்பாக என்னக்கு தோன்றியது. அவன் மேல் உள்ள மரியாதை இன்னமும் குடியது. இன்னமும் ஒரு மதாம் ஓடியது. அவன் பெயர் ஆஸ்பன்.ஆஸ் என்று அவனை குபிட சொன்னான். ஒருநாள் வீட்டின் வாசலில் அமர்ந்து இருந்தோம். அப்பொழுது என் கண்ணில் தென்பட்டது அவன் டௌசெர் நாடு பக்கத்தில் கிழிந்து இருந்தது. அதனுள் இருட்டாக இருந்ததால் ஒன்னும் தெரியவில்லை. அவனுடன் பேசிகொண்டே இவன் தெரிந்து தான் இப்படி காலை விரித்து ஒட்கர்த்து இருகின்றனா இல்லை தெரியாமல் இப்படி செய்கிறான என்ற கொழப்பம் எனுள் நிலவியது. அனால் அவன் ஆர்வம் நான் கற்று கொடுத்த வார்த்தைகள் மேல் தான் இருந்தது.
மறுபடியும் தபு கணக்கு போட்டுவிட்டேன். கடின வேலை செய்பவன் அப்படி வேலை செய்யும் பொழுது குட கிழுந்து இருக்கலாம். எனகே என்னை பிடிக்கவில்லை. எவளவு முறைதான் ஒரு நல்ல பையனை தப்பாக நினைப்பது. அதன் பிறகு அவன் விட்டுக்குள் அமர்ந்தே சாப்பிட சொன்னேன். அவனுக்கு அது மகிழ்ச்சியே தந்தது. mixie இல் சடிநியிக்கு தேவையான பொருளை போட்டு சுவிட்சை ஆன் செய்ய போனேன். என்னை பத்து பேர் தூகிபோட்டல் என்ன ஆகும் அப்படி தான் என்னால் உணர முடிந்தது அடுத்த நொடியே நான் முலையில் மயங்கி கிடந்தேன். ஷாக் அடித்ததுதான் காரணம் என்று தெரிந்தது. அனால் என்னால் எழுந்துகொள்ள முடியவில்லை.
இந்த சத்தத்தினை கேட்ட ஆஸ்பன் பதறியடித்து ஓடி வந்தான். நான் இருந்த நிலை…நான் இருந்த நிலையை பார்த்து மனம் பதறியது. ஏன் என்றால் ஆஸ்பன் ஓடி வரும் ஓசை கேட்டது. என் நைட்டி என் தொடை வரை தூக்கிக்கொண்டு இருந்தது. கருப்பு நிற நைட்டி என்பதால் பளிச்சென்று என் மஞ்சள் கலந்த வெள்ளை நிற தொடைகள் பளிச்சென்று தெரிந்தன. தூளி குட முடிகள் இல்லாமல் வழ வழ என்று இருந்தது. எந்த ஆண்மகனுக்கும் இதை பார்த்தல் மனம் தடுமாறும். அனால் அதை மீண்டும் மறைக்க என் கைகள் வேலை செய்யவில்லை. பாதி நினைவோடு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கிடந்தேன்.
ஆஸ்பன் தோன்றினான் என்னை முன்று நொடிகள் கண் இம்மைக்காமல் பார்த்தான். அவன் பார்த்த பார்வை என் தொடைகள் தான் என்று நன்கு அறிவேன். அவன் கண்களால் என் தொடைகளை வருடுவது போல் இருந்தது. மெலிய காற்று என் தொடைகளுக்கு உள்ளே செல்வது போல் இருந்தது. இவனும் மற்ற ஆம்பளைங்க போலதனு நெனச்சிகிட்டேன். அடுத்தது அவன் அருகில் ஓடிவந்து என் ஆடையெய் செரிசெய்தான். எனக்கு அவனிடம் நன்றி சொல்லவேண்டும் என்று தோணியது. அதைற்குள் “என்ன அக்கா இப்படி விழுந்திடிங்க” என்றான் “ஒனும் இல்ல ஷாக் அடிச்சிடுச்சி” என்று பேச முடியாமல் பேசினேன் “என்னை கை தங்கலா துக்கி விடு என்றேன்” வேறு வழி இல்லாமல். அவனும் என் கையெய் பிடுத்து தூக்க முயன்றான்.
நானும் எனால்முடிந்தவரை பார்தேன். சிறுது எழுவது போல் வந்தபோது அவன் பின் புறமாக கைகளை வளைத்து என் இடுப்பை பிடித்தான். சதைகள் அந்த பகுதியில் சற்று குடுதலாக இருக்கும். அவன் கைவைத்தது எனது இடுப்பின் மடிப்பு மேலே. அதுவும் இருக்கி புடித்தான். ஆனால் பாதி எழுந்ததும் என் இடுப்பு புடிதுகொண்டது. வலி உயிர் போனது. அப்படியே சரிந்தேன். என்ன ஆச்சு அக்கா என்றான். இல்லை என்னால் எழுந்திருக்க முடியாது. அப்படியே விட்டுவிடு என்றேன். அவன் மிகவும் பொருபுனர்வொடு “என்ன சொல்றிங்க நீங்க.. எங்கயாவது அடிபட்டு இருக்கபோவுது.
மெல்ல உங்களை உங்க பெட்ரூம்ல படுக்க வைக்கிறேன்.” என்று என்னை தூக்க வந்தான். வேண்டாம் வேண்டாம் என்று நான் கத்தினேன். எனக்கு ஒன்னும் இல்லை காபர். நீ வேளைக்கு போ கொஞ்ச நேரம் இப்படி இருந்தால் போதும் சரியாகிடும் என்றேன். நான் குச்ச படுகிறேன் என்று புரிந்து கொண்டான். “சரி நீங்கள் மெல்ல நகர முடிகிறதா” என்று கேட்டான் நான் மெல்ல நகர முயன்றேன். வலி தாங்கமுடியவில்லை. என் இடுப்பில் சுளுக்கு என்றுதான் நினைக்கிறன். இவனிடம் எப்படி சொல்வது. மறுபடியும் இதை காட்டி கொள்ளாமல் ஆஸ்பன் நீ கெளம்பு நான் பார்த்துகிறேன் என்று சொன்னேன். “சரி நீங்கள் இன்னும் என்னை அந்நியனாகவே பார்க்கிறீர்கள் என்று தெரிகிறது. நான் உங்கள் தம்பி. உன்களை இப்படி விட்டு விட எனக்கு விருப்பம் இல்லை” என்று கூறினான் . என்னக்கு தம்பி கிடையாது.
ஆதலால் இவனின் பாசம் எனக்கு புதிதாக இருந்தது. சரி என்ன பண்ணலாம்னு நெனைக்கிற என்றேன். நீங்க அப்படியே இருங்க என்று என்னை மெல்ல இரு கைகள் கொண்டு தூக்கினான். எனக்கு ஆச்சரியம் அதே சமயம் வலியும் இருந்தது. மெதுவாக அலுங்காமல் குலுங்காமல் தூக்கி நின்றான். இவன் பாசத்தில் நான் நினைந்து கொண்டு இருந்தேன். அபொழுது தான் தெரிந்தது. என்னை அடிபுரமாக அலேக்க துக்கினவன் ஒரு கை என்னுடையே வலது பக்க அடி மர்பு வரை வந்திருந்தது. மறுபடியும் என்னடா இந்த தர்மசங்கட நிலை. இதற்கு தான் வேண்டாம் என்று இவனிடம் சொனேன். கேட்காமல் இப்பொழுது என்னை இந்த நிலைக்கு ஆக்கிட்டான். இதை நினைத்து கொண்டு இருக்க “அக்கா எங்கே கொண்டு செல்ல” என்று இதை பத்தி கவலையே படாமல் கேட்டான். பெட்ரூம் என்றேன்.
வலித்தாலும் பரவாஇல்லை சிக்கிரம் கொண்டு சென்றால் நன்றாக இருக்கும் என்று யோசித்தேன். அனால் நான் சிரமபடகுடதுன்னு மெல்ல மெல்ல சென்றான். சற்று நின்று நான் கையே விட்டு வழுக்கி போய்விடுவேனோ என்று எண்ணி இன்னும் அழுத்தமாக எத்தி பிடித்தான். இது இன்னும் என் நிலையே கவலைக்குள் ஆக்கியது. இப்பொழுது அவன் விரல்கள் என் அடி மார்பில் இருந்து பாதி மார்பை அழுத்தி கொண்டு இருந்தது. என் கணவர் தவிர வேறு எவரும் இதை செய்தது இல்லை. என்னை இப்படி ஆசையாக தூக்கி சுத்தி உள்ளார். அப்பொழுது இப்படி மார்பை வேண்டுமென அழுத்துவார். ஆனால் இவன் முகத்தில் எதுவும் தெரியவில்லை. என்னை அவன் குட பிறந்த அக்காவாக தான் நினைக்கிறான் என்று தெரிந்தது. இது என் மனதை அமைதி படுத்தியது. படுகையில் என்னை போட்டு விட்டு என்ன வேண்டும் என்றான். ஒன்றும் வேண்டாம் அந்த தைலத்தை குடுத்துட்டு போ என்றேன்.
அவனும் கொடுத்துவிட்டு சென்றான்.இன்று எப்படி இப்படி நடந்தது என்று நினைத்துக்கொண்டே தயலத்தை என் இடுப்பில் தடவி கொடுத்தேன். எதுவும் அவனாக பண்ணவில்லை. பாவம் என் மேல் இறக்கம் காட்டியதற்காக அவனை எவளவு கேவலமாக நினைத்து விட்டேன். இனிமேல் அவனை என் குடபொறந்த சகோதரன் என்றே நினைக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தேன். ஒரு மாதம் ஓடியது. எனக்கு முடிந்த வரை வீட்டு வேலைகளை செய்து கொடுத்தான். என் மகளிடம் விடுமுறை நாட்களில் வந்து விளையாடுவான். என் அம்மா கணவர் எல்லோரிடமும் அவனை பற்றி சொன்னேன். மீண்டும் என் கணவர் தொழில் விசயமாக கேரளா சென்றார்.ஒரு நாள் வீட்டிற்கு மதியம் சாப்பிட வந்தான்.
அவன் முகமே சரி இல்லை. என்ன அச்சுடா என்று கேட்டேன். ஒன்றும் இல்லை என்றான். இதுநாள் வரை அவன் வாசலில் வைத்து தான் சாப்பாடு கொடுப்பேன். இப்பொழுதெல்லாம் வீட்டினுலே டிவி பார்த்த படியே சாப்பிடுவான். அவனை திரும்பி திரும்பி கேட்டதால் தலைவலி என்றான். அப்புறம் ஏன்டா இங்க வந்த.. வீட்ல ரெஸ்ட் எடுக்கலாமுல என்று சொன்னேன். எதுவும் பதில் பேசாமல் டிவி பார்த்தான். சரி இங்க தூங்கி ரெஸ்ட் எடு என்றேன். நான் கொஞ்சம் கோவமாக இப்படி இருந்தால் உடம்பிற்கு தான் வரும். மொதல உன்னை பத்துகோ அப்புறம் மற்றவர்களை பார்த்துக்கலாம்னு கடிந்தேன். அவன் பதில் பேசாமல் என்னை பார்த்தான். அபொழுது தான் அவனை ஊற்று பார்த்தேன். அவன் கண்கள் சரி இல்லை சொருகியது. அவானுக்கு ஜுரம் இருகிறதா என்று பார்த்தேன்.
ஆம் லேசாக ஜுரம் இருபது போல் தெரிந்தது. அவனை தரையில் இருந்து எழுந்து சோபாவில் படுக்க சொன்னேன். பத்து போட்டு விட்றேன் சரி ஆகிடும் என்றேன். தலை ஆட்டினான். நான் சமையல் அரை சென்று திரும்ப வந்தேன். அவன் நான் சொன்னது போல படுத்து இருந்தான். அப்பொழுது என் கண்களுக்கு உறுத்தலாய் ஒன்று தோன்றியது. அவன் அன்று போட்டு இருந்த ஓட்டை பண்டே போட்டு இருந்தான். சற்றென்று என் பார்வையை திருப்பினேன். பாவம் இவனுக்கு இதை தைக்க குட முடியவில்லை போலும் என்று நினைத்துக்கொண்டு அவன் அருகில் சென்று பத்து போட்டேன்.
அப்பொழுது சற்றென்று அவன் கண்ணை பார்க்க அவன் வேர் ஒன்றை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான். எனக்கு தூக்கி வாரி போட்டது. அவன் கண்கள் என் மர்பு இருக்கும் இடத்தை பார்த்து கொண்டு இருந்தது. அப்படியே நிமிர்ந்து என் படுக்கை அறைக்கு சென்றேன். அங்குள்ள கண்ணாடியில் என்னை பார்த்தேன். நைட்டி வழியாக என் மார்பு தெரிகிறதா என்று. சற்று கண்ணாடி அருகில் சென்று பார்த்தேன். அது அவன் முகம் என்னை பார்த்த தூரம். எனக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.
அப்படியே என் மார்பு முலை தெரிகிறது. நான் எபோழுதும் வீட்டில் இருக்கும்பொழுது ப்ரா போடுவதில்லை. அது இன்றைக்கு பார்த்து இந்த மெல்லிய நைட்டி போட்டு இருந்தேன். இதை அவன் பார்த்து இருப்பானா ?? என்று கொழம்பினேன். இருக்காது அவனுகே ஒடம்பு சரி இல்லை அவன் எப்படி இதில் கவனம் செலுத்த முடியும் என்று நான் என் நைட்டி மேல் டவல் ஒன்றை போட்டுக்கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தேன். மறுபடியும் எதர்ச்சியாக அவன் கால் இடுக்கில் என் பார்வை சென்றது. இந்த தடவை எதோ சிவப்பு நிறத்தில் ஊருண்டயாக இருந்தது. ஊற்று பார்த்ததில் அதன் மேல் ஒரு சிறிய கூடாரம். நான் எது நடக்ககூடாது என்று நினைத்தேனோ அது நடந்தது.
அவன் சுன்னி விறைத்தது ஊருதியனது காரணம் நான்தான் என்று நினைத்ததும் செத்துவிடலாம் போலதொன்றியது. நான் என்ன போட்டிருக்கேன் என்று சரி பார்த்து அவனிடம் சென்றிருக்க வேண்டும். இபொழுது எனக்கு கோவம் வந்தது.அவனை அடித்து விரட்டலம்னு நெனச்சேன். மறுபடியும் தப்பு என்னுடையது. அவன் ஒரு விடலை பையன். இப்படி நடந்துக்கொல்வதில் ஆச்சரியம் இல்லை. அனால் என்னை அக்காவாக நினைத்திருந்தால் இப்படி செய்து இருக்க மாட்டான். நான் திரும்பி போய் பார்த்தேன் அவன் தூங்கி விட்டான். நான் திகைத்து ஒட்கார்ந்து யோசித்தேன். இவன் என் இப்படி நடந்து கொண்டான். கொழப்பத்தின் ஊச்சிக்கே சென்றேன். ஆனால் இவனும் ஒரு வயது வந்த ஆண் மகன். என் மார்பை பார்த்து சுன்ணி விரைத்தது இயல்புதானே.
தொடரும்
0 Comments:
Post a Comment